Nudne dni

  

 Jim Jarmusch w filmie Paterson przedstawia fragment życia przeciętnego człowieka w przeciętnym środowisku.

Paterson to nazwa miasta, w którym mieszka kierowca autobusu Paterson (Adam Driver), który w wolnym pisze wiersze. Bohater jeździ autobusem z napisem Paterson i jest zachwycony twórczością patersońskiego lekarza i poety W. C. Williamsa.

Jarmusch pokazuje nam tydzień z życia wszystkiego o nazwie Paterson. Kierowca budzi się codziennie w okolicach 6 rano (zmienną stanowi kilka minut w przód lub tył) u boku żony Laury, je śniadanie, idzie do pracy, przed której rozpoczęciem rozpoczyna wiersz.

Podczas swojej zmiany słucha, jak pasażerowie rozmawiają o codziennych sprawach, upiększając zdarzenia, podnoszą swoje ego. Przerwę spędza na ławce w Great Falls National Historical Park, gdzie kończy codzienny wiersz lunchem przygotowanym przez żonę. Laura w tym czasie rozwija swoją kreatywność, remontując dom, grając na przedziwnej gitarze i piekąc ciastka na konkurs ciastek. Paterson po wspólnej kolacji zabiera buldoga Marvina na spacer do knajpy, która o dziwo nie nazywa się Paterson. 

Wszystko, dzień mija, koniec pierwszej zwrotki.

Dni kierowcy autobusu przebiegają według tego samego schematu, wydają się monotonne, w rzeczywistości każdy jest inny. Jarmusch zaczyna od zbudowania centralnej postaci w przestrzeni pierwszego dnia, następnie poznajemy nowoczesną replikę bohatera w postaci dziewczynki-poetki bawiącej się składnią, potem mamy liryczne wyrażenie środowiska, wreszcie wspaniałe zakończenie z pochwałą codzienności. Wszystko to zespolone rozciągniętym na całą długość filmu gagiem ze skrzynką pocztową i psem.

Opracowała Anna Strychalska


Paterson, reż. Jim Jarmusch, USA, 2016. 

https://xn--szukamksiki-4kb16m.pl/SkNewWeb/record/1582/4653991



Komentarze

  1. Anonimowy20 listopada 2020 20:37

    Po obejrzeniu tego filmu stwierdziłem,że mam jednak ADHD. Chyba nawet wolę mieć ADHD :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Anonimowy21 listopada 2020 18:35

    Piękny film.

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Biblioteczny Kieszonkowiec: nasze oczko w głowie

Obraz
    Minął prawie rok od kiedy biblioteka wygrała grant z Fundacji Santander. Dostaliśmy okrągłe 15 tysięcy! Za te pieniądze postanowiłyśmy trochę zmodyfikowałyśmy teren wokół biblioteki, czyniąc go bardziej przyjaznym dla owadów i ptaków miejskich. Wzięłyśmy się ostro do roboty. Przy zaangażowaniu wielu osób pracujących w bibliotece (długo by trzeba wymieniać, kto pomagał!) stały się rzeczy niezwykłe. W centralnej części ogródka stanęły cztery duże skrzynie, w których posadziłyśmy różnokolorowe jeżówki, rudbekię, kocimiętkę i werbenę. Te rośliny cieszyły nasze oczy aż do późnej jesieni. Cieszyły też wszelkie zapylacze, w sezonie letnim aż roiło się na kwiatach od pszczół. W rogu ogródka pojawił się kompostownik, dzięki czemu pracowite dżdżownice przerabiają nasze organiczne resztki na „ogrodnicze złoto”. Podczas warsztatów, fot.: Dział Promocji WBP     Podczas warsztatów, fot.: Dział Promocji WBP  Bardzo przyjemnie jest zanurzyć ręce (polecam w gumowych rękawi...
Czytaj więcej

Budzimy się na wiosnę- scenariusz zajęć

Obraz
     Zajęcia z seniorami to zawsze wyzwanie, aby to wyzwanie było mniejszym wyzwaniem zachęcam do skorzystania z mojego scenariusza zajęć, stworzonego w ramach kursu Otwarte Zasoby Edukacyjne:     Scenariusz zajęć : Temat spotkania :   Budzimy się na wiosnę. Spotkanie dla seniorów wprowadzające w świat etiud, fug i toccat. Zachęcające do rozbudzania swoich zainteresowań muzyką, jej twórcami i formami. Obudzimy nasze emocje i uczucia ale włączymy do działania również nasze szare komórki przez rozwiązywanie łamigłówek.     a)    WHO/ kto będzie brał udział w zajęciach   -   seniorzy (ok. 10-12 osób) b)    WHAT FOR/ w jakim celu przeprowadzasz zajęcia – rozbudzenie zainteresowań muzyką c)    WHERE/ gdzie odbędą się zajęcia (np. w czytelni lub w sali komputerowej) – czytelnia d)    WHEN/kiedy (tutaj wpisz orientacyjny termin np. w tygodniu przed południem) –   po południ...
Czytaj więcej

This Dream Of You

Obraz
  Piętnaście albumów studyjnych, jeden album live, jedna płyta kompilacja, cztery single oraz szesnaście promujących, a także szesnaście milionów sprzedanych płyt- oto Diana Krall. Urodzona w Nanaimo, Kolumbii Brytyjskiej, 16.11.1964 roku jazzowa wokalistka i pianistka kanadyjska. Od początku była otoczona muzyką- talent wokalny odziedziczyła po babci, a po ojcu pianistyczny. Wychowywała się słuchając Franka Sinatry czy Billa Evansa. Chodziła do szkół muzycznych i uczestniczyła w obozach muzycznych zdobywając pierwsze szlify w jazzie. W wieku 16 lat została stypendystką na Berklee College of Music w Bostonie. Brała udział wtedy w wielu festiwalach jazzowych i uczyła się od najlepszych artystów. Jej pierwsza trasa koncertowa po Ameryce i Europie (po Szwecji i Szwajcarii) odbyła się na przełomie lat 1988-1989 i śpiewała po restauracjach hotelowych. W Zurychu nawiązała współpracę z Vincem Benedettim i nagrali wspólnie płytę Heartdrops. Od 1990 roku mieszka w Nowym Jorku i tam śpie...
Czytaj więcej

50 lat pisania bestselerów

Obraz
       W zbiorach Muzoteki znajdziecie sporo dzieł Stephena Kinga. Mamy książki z powiększoną czcionką przystosowaną dla osób niedowidzących. Wśród nich do wypożyczenia najnowsza powieść mistrza horroru: „Holy”, o nieustraszonej detektywce Holy Gibney.         W naszych zbiorach znajdziecie też audiobooki, min. kultowe „Lśnienie”, czy „Doktor Sen”. Dla fanów i fanek filmowych adaptacji znajdzie się też kilka ekranizacji.              Wielu krytyków zastanawia się na czym polega fenomen Kinga. Ekranizacje pisarza upodobali sobie szczególnie fani horrorów, zagadek psychologicznych pomieszanych z odrobiną fantastyki – bo właśnie takie są zarówno pierwowzory, jak i filmy na ich podstawie.   Horrory dla konsumentów kultury są czymś podejrzanym i z zasady nie należy się przyznawać do tego, że się pochłania je pasjami w zaciszu domowym. Kingowi udało się wyjść ze schematu, mówiąc kolokwialnie – nie trzeba ...
Czytaj więcej

Kilkadziesiąt lat wspomnień

Obraz
Historia Muzoteki zaczyna się wprawdzie 21 lat po powołaniu WBP, ale ze względu na specjalny charakter posiadanych zbiorów, które zmieniają się w miarę postępu technologicznego, jest równie bogata. Dział, obok atrakcyjnych zbiorów, tworzą oczywiście ludzie, którzy w nim pracują. Z okazji jubileuszu Biblioteki poprosiliśmy byłych pracowników Muzoteki o podzielenie się z Państwem wspomnieniami z czasu tu spędzonego. Sądząc po ilości nadesłanych historii, praca w Muzotece przywołuje dobre wspomnienia, do których chętnie się wraca. Dla jednych praca w dziale była świadomym wyborem, dla innych dziełem przypadku, zawsze jednak dawała dużo satysfakcji. Za wszystkie nadesłane historie serdecznie dziękujemy. Dziś zamieszczamy relacje Pani Anny B. i Anny R. Pani Anna B. opisuje, m. in. początki swojej pracy, z iście bibliotekarską charyzmą dokumentując je autentycznym listem z tego okresu. Anna R. niezwykle plastycznym opisem Muzoteki sprzed dwudziestu lat, przenosi nas w analo...
Czytaj więcej

"Nagle zgasło światło. Cisza, tylko on cichutko brzdąkał"

Obraz
  Któż z nas nie słuchał lub nie śpiewał kołysanek. Pomagają nam przenieść się w inny świat, odprężyć się i zasnąć. Są przekazywane z pokolenia na pokolenie, w zależności od regionu mogą różnić się melodią, rytmem, a nawet tekstem. Kołysanki były też komponowane przez kompozytorów, np. Johannesa Brahmsa czy Fryderyka Chopina. Moją ulubioną jest ta napisana przez Krzysztofa Komedę do filmu „Dziecko Rosemary” Romana Polańskiego z 1968 roku. Krzysztof Trzciński, bo tak właśnie brzmi prawdziwe nazwisko Komedy, urodził się 27.04.1931 w Poznaniu. Od najmłodszych lat uczył się prywatnie gry na fortepianie, później uczęszczał do konserwatorium poznańskiego jednak edukację tę przerwała wojna. Kontynuował więc przez ten czas naukę znowu prywatnie, by później powrócić do szkoły i do 1950 roku uczyć się także teorii muzyki. Matka namówiła go, by po maturze poszedł na Akademię Medyczną w Poznaniu na laryngologię. Wciąż jednak jego myśli krążyły wokół muzyki. Będąc jeszcze w liceum poznał Witold...
Czytaj więcej

Czy Bridgertonowie są tacy, jakich ich Netflix przedstawia?

Obraz
Serial „Bridgertonowie” wyprodukowany przed Netflix od samego początku przyciągnął uwagę widzów na całym świecie, oferując im przepiękne kostiumy, intrygujące wątki miłosne oraz dystyngowane postacie. Jednak czy ekranizacja popularnej serii książek autorstwa Julii Quinn rzeczywiście oddaje to, co można znaleźć na kartach powieści? Czy Netflix zachował ducha oryginału, a może zdecydował się na liczne zmiany, aby lepiej dostosować historię do oczekiwań współczesnej publiczności? W skrócie o wszystkich książkach: jest ich osiem tomów, które po kolei opowiadają o losach i historiach miłosnych rodzeństwa Bridgertonów – Daphne, Anthony’ego, Benedicta, Colina, Eloise, Francescy, Hiacynty i Gregory’ego. Rodzina należy do londyńskiej elity towarzyskiej w czasach regencji. Powieści nie tylko okazują romanse, ale też skupiają się na relacjach rodzinnych, przyjaźniach i społecznych normach tamtej epoki. Julia Quinn poprzez umiejętne łączenie historii miłosnych z realistycznym tłem historycznym...
Czytaj więcej

Młodzieńcy

Obraz
  Młodość to jedno z tych dzieł, które przypominają, po co tak naprawdę oglądamy filmy i co one dla nas oznaczają – nie tylko ucztę dla oczu, ale i dla ducha. Produkcja Paolo Sorrentino jest poruszająca, świetna pod względem aktorstwa, piekna wizualnie, a do tego lekka i łatwa w odbiorze. Opowiada o dwójce starych przyjaciół przebywających w eleganckim hotelu w Alpach. Wypoczynek zakłóca przybycie wysłannika Jej Królewskiej Mości, który prosi, żeby maestro Fred Ballinger (Maichael Caine) dyrygował swoimi kompozycjami w dniu urodzin Księcia Małżonka. Scenariusz filmu jest równie fantastyczny, co złożony, główny wątek stanowi opowieść o Fredzie i reżyserze Michu Boyle (Harvey Keitel), którzy u schyłku życia próbują sprawdzić, czy mogą, jeden muzyką, drugi filmem, odzyskać młodość, którą obawiają się, że bezpowrotnie stracili. Towarzyszy im córka kompozytora (Rachel Weisz). Cała trójka z niewielką pomocą dawnych kochanków, innych gości i znajomych, wędruje na spotkanie osta...
Czytaj więcej

Uliczka

Obraz
  La strada Uboga matka sprzedaje opóźnioną umysłowo Gelsominę (Giulietta Masina) na służbę wędrownemu siłaczowi Zampano (Anthony Quinn). Mężczyzna sam żyje jak zwierzę i tak też traktuje swoją pomocnicę. Ta próbuje się od niego uwolnić, ale zrozumiawszy, że jej dręczyciel to jednocześnie jedyna osoba, która jej potrzebuje, decyduje się zostać. Zampano zabija jednak linoskoczka Szalonego, czego wrażliwa dziewczyna nie jest w stanie udźwignąć i wpada w obłęd. Zampano wobec tego porzuca ją, nieświadomy tego, co traci. Taka oto przypowiastka stanowi fabułę jednego z największych dzieł kinematografii włoskiej „La strady” Felliniego. Film ma charakter przypowieści w stylu włoskiego neorealizmu, ale oprócz pokazywania biedy włoskiej prowincji, reżyser skupia uwagę na położeniu postaci, marzeniach, intymnych potrzebach i frustracji wynikającej z niemożności ich zaspokojenia. Znaczna część krytyki chwaliła humanistyczny i chrześciański wymiar dzieła włoskiego mistrza (cierpienie,...
Czytaj więcej